OneZo~*

คำเตือน!!~ 

ฟิคเรื่องนี้มัน 

เสื่อม!!~

ใครไม่กล้าอย่าอ่าน เราเตือนคุณแล้ว หึหึ

จะเริ่มจากอะไรดีละ

เรื่องราวทั้งหมด



มันเริ่มจากตอนไหนนะ



พอลองนึกย้อนไปแล้ว



มันน่าตลกสิ้นดี



แต่มันก็เป็นเรื่องที่ดีที่สุดในชีวิต


........ของผมเลยละครับ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

เช้านี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่หนุ่มๆ บิ๊กแบง ศิลปินบอยแบนด์ชื่อดังของเกาหลีจะตื่นมาทานข้าวร่วมโต๊ะกันที่ห้องอาหาร โดยฝีมือวันนี้ คือ คังแดซอง เจ้าของรอยยิ้มพิชิตใจอาจุมม่าทั่วสารทิศ

“ หือ หอมจังเลย ”  มักเน่ประจำวงเดินมานั่งโต๊ะก่อนเพื่อนเหมือนเช่นเคย


“ ซึงรี นายล้างมือก่อนหรือยัง ”  เสียงของพี่ใหญ่สุดหล่อของวงดังมาตั้งแต่ประตูทางเข้าห้องนอนตามด้วยลีดเดอร์ ที่เดินตามหลังกันมาติดๆ


“ อ่ะครับ.. ” ซึงรีรับคำอย่างว่าง่ายก่อนจะนึกขึ้นได้  “ ว่าแต่พี่เทมป์อย่ายึดพี่จียงไว้คนเดียวสิ ผมเองก็อยากนอนห้องเดียวกับพี่จียงนะ” พูดเสร็จก็เดินหนีเข้าห้องน้ำไป  แต่ก็พอจะได้ยินเสียงพี่ชายตะโกนไล่หลังตน

“ คงไม่มีวันนั้นวะ ”



มันเป็นเรื่องปรกติแบบนี้ทุกเช้านั่นแหล่ะครับ จะไปว่าพี่เทมป์คนเดียวก็ไม่ได้   พี่จียงเองก็เต็มใจที่จะอยู่กับพี่เทมป์เหอะ เห็นตอนแรกๆทำเป็นไล่ๆ ไม่ให้ พี่เทมป์นอนด้วย แต่ตอนหลังก็เห็นยินยอมและยินดีทุกครั้ง

ว่าแต่วันนี้พ่อผมไปไหนนะ ทำไมยังไม่ออกมาอีกเนี่ย

ผมหิวแล้วนะ

ระหว่างที่ผมนั่งบ่นในใจ ก็มีมือใหญ่อุ้มผมขึ้น  “ อยู่นี่เองเจ้าตัวยุ่ง”

อ่ะพ่อนี่น่า!  ตอนนี้ผมได้แต่ดีใจกระดิกหางและเลียหน้าพ่อของผม พ่อเองก็ดูมีความสุขมาก ยิ้มซะตาหยีเลย สาวๆเห็นนี่เป็นต้องหลงทุกราย  ทำไมอ่ะหรอ ก็พ่อผมหล่ออ่ะ

“ ยองเบ นายรีบวางเจ้าบอสลงแล้วมาทานข้าวได้แล้วคนอื่นเค้ารอนายคนเดียวนะ ” เสียงลีดเดอร์ประจำวงดังขึ้น น้ำเสียงหงุดหงิดเหมือนโมโหหิวยังไงไม่รู้

“ ครับๆ คุณจียง กระผมขอโทษที่มาร่วมโต๊ะสายนะครับ” พ่อของผมพูดติดตลกก่อนจะวางผมลงแล้วเดินไปที่โต๊ะอาหาร



....เออ พ่อครับ พ่อลืมอะไรหรือเปล่า



ข้าวเช้าผมละครับ!~ TOT


.
.
.
.
.
.
อ่ะ งง กันละสิครับว่าผมเป็นใคร  ถูกแล้วครับ...................ผมเป็น หมา ครับ !

อ่ะงงกันใหญ่ ไม่เคยเห็นหมาเป็นพระเอกบ้างหรอครับ ถ้าพวกคุณกำลังเข้าใจผิดว่านี่ไม่ใช่อย่างที่พวกคุณเคยอ่านมาขอให้ลืมมันไปครับ เรื่องนี้พระเอกคือผม นามว่า  บอส ลูกรักสุดหวงของนักร้องชื่อดังประจำวงบิ๊กแบง.... ทง ยองเบ คนนั้นแหละครับ



และทุกคนในวงนี้ก็รักผมมากครับ พี่ซึงรีมักจะซื้อของหวานมาฝากผมเสมอ พี่แดซองถึงแม้จะกลัวผมมากจนไม่กล้าเข้าใกล้แต่มักจะทำอะไรอร่อยๆให้ทาน



 ส่วนพี่เทมป์กับพี่จียงเองก็จะซื้อของเล่นมาฝากผมเช่นกัน แต่ที่ผมแปลกใจคือทำไมของที่พวกเค้าซื้อมาต้องเหมือนกันตลอด อย่างคราวที่แล้วพี่จียงซื้อ เสื้อมาฝากผม ตอนดึกวันนั้นพี่เทมป์ก็ซื้อเสื้อมาฝากผมเหมือนกัน อีกครั้งก็ตอนที่พี่จียงซื้อ กระดูกสำหรับกัดเล่นมาให้ พี่เทมป์เองก็ซื้อเหมือนกัน  ตอนแรกผมนึกว่าพวกเค้านัดกัน มารู้ทีหลังรู้สึกจะแค่บังเอิญ



อะไรจะใจตรงกันขนาด นั้นครับ!!!

ผมว่าพวกเค้ายังไงอยู่นะครับ

ช่างเถอะผมไม่สนหรอก แค่ตอนนี้ผมเป็นหมาที่รักของทุกคน แค่นี้ผมก็มีความสุขแล้ว...


.
.
.
.
.
.

เค้าว่าความสุขจะอยู่กับเราได้ไม่นาน

ผมว่ามันก็จริงนะครับ!!

เพราะอะไรน่ะหรอ?

ในวันนั้นห้องนั่งเล่นที่พักของนักร้องหนุ่ม มีเสียงดังเจี๊ยวจ๊าวดังกว่าปรกติ จะเพราะอะไรละ ก็พวกเค้ากำลังเห่อหมาตัวน้อยที่พี่เทมป์ซื้อให้พี่จียงน่ะสิ!!! ขนาดแดซองที่กลัวๆๆยังมองแล้วยิ้มๆๆเลยแต่ก็ไม่กล้าแตะเหมือนเดิมอ่านะ



แม้แต่พ่อสุดที่รักของผมก็ยังไปยืนๆมอง ด้วยเลย ปล่อยให้ผมนอนหน้าหงิกตาโปนอยู่ที่ห้องอาหารตัวเดียว

ไม่ใช่ผมไม่อยากไปดูนะ แต่มันน่าหมั่นไส้ จะมีคนมาแบ่งความรักของทุกคนไปจากผมแล้ว TOT

เห็นว่าเป็นหมาตัวผู้  พันธุ์ ชาเป่ย ชื่ออะไรนะ กาโห  กาโห่ หรือกาโฮ  อะไรนี่แหละ

ผมไม่อยากจำ!!

เหมือนพวกเค้าจะเห่อหมาตัวนั้นมากเลยนะ เชอะ! ไม่สนหรอกเดี๋ยวก็เบื่อกัน

แต่ความจริงผมก็อยากเห็นนะ  ว่าหน้าตาหมาพันธุ์ ชาเป่ย มันจะเป็นยังไง เห็นเค้าว่าหน้าตาก็งั้นๆ สู้ผมไม่ได้หรอก



อ่ะพี่จียงกำลังอุ้มมาแล้ว เฮ้ย! อย่าพึ่งพาเข้าห้องดิ ผมยังไม่เห็นหน้าเจ้านั่นเลยนะ!!



เฮ้ยๆๆๆ แล้วพี่เทมป์จะเดินตามไปทำไมวะ!? ปิดประตูเพื่อ!? รอผมก่อนเส่!

เปิดนะ เปิดด

“แง่มๆๆ ” ผมทั้งใช้หัวดันทั้งใช้เท้าเขี่ยๆๆประตู




ชิ ไม่ยอมแพ้หรอก  พรุ่งนี้ผมต้องเห็นหน้าเจ้ามารน้อยตัวนั้นให้ได้!!

ว่าแล้วก็เดินไปหาพ่อดีกว่า พ่อจ๋า~

ปัง! เสียงปิดประตูดังขึ้นก่อนที่ผมจะเดินไปถึงห้องนอนพ่อผม




TOT พ่อลืมผมอีกแล้วน๊า พาผมเข้านอนด้วยสิครับ!!!!

.
.
.
.
เช้าแล้ว ผมค่อยๆปรือตาขึ้น บิดขี้เกียจตามสไตล์หมาผู้ดีเล็กน้อยก่อนจะเดินอาดๆออกไปดื่มน้ำตรงที่ประจำของผม



วันนี้ภารกิจผมได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง!

ผมพลาดมาสามวันแล้ว!!

วันนี้ไม่ว่ายังไงผมก็ต้องเห็นหน้าเจ้า กาโฮ นั่นให้ได้!


คุณไม่ต้องสงสัยว่าผมจำชื่อเจ้านั่นได้ยังไง
ก็เพราะดูเหมือนพี่จียงจะไม่ได้แค่เห่อธรรมดา แต่โคตรเห่อเหอะ ! ! คำหนึ่งก็ กาโฮจ๊ะ กาโฮจ๋า เรียกแม่สิลูก น่านนนถึงขนาดให้เรียกแม่ ไม่เห่อก็ไม่รู้จะพูดยังไง

แล้วผมก็แอบได้ยินพี่เทมป์มันพูดแทรกขึ้นเสมอว่า “เรียกพ่อด้วย สิลูก”

ช่างเถอะ!

ไม่ใช่แค่นั้นนะครับ แต่พี่จียงถึงขนาดพาไปไหนมาไหนด้วยตลอด!! ไปบริษัทก็พาไปด้วย อาบน้ำก็ยังพาไปด้วย!!!  อาหารของเจ้ากาโฮ พี่จียงก็ให้มันไปทานในห้อง ตอนแรกพี่เทมป์ ก็อยากจะห้าม แต่ใครจะกล้าขัดพี่ท่านละครับ!!


ผมก็เลยอดเห็นตามระเบียบ

วันนี้ผมจึงคิดแผนใหม่โดยการแอบข้าไปหลบในห้องพี่จียง หึ คราวนี้ไม่เจอก็ให้มันรู้กันไป

อ่ะมาแล้ว

“พี่เทมป์ กาโฮหลับอยู่นะ อย่ามายืนเบียดสิ ” ตอนนี้ผมแอบอยู่ใต้เตียง ค่อยๆชำเลืองมองเจ้าของบทสนทนานั่น


ว่าแล้วพี่เทมป์กับพี่จียง ต้องกิ๊กกันอยู่แน่ๆๆ

เอาเถอะผมไม่สนหรอก เพราะสิ่งที่ผมสนน่ะ คือเจ้าสิ่งมีชีวิตที่พี่จียงโอบอยู่ในแขน นั่นต่างหากละ

พี่จียง รีบๆปล่อยเจ้านั่นลงซะทีสิ แง่มๆๆ

“เอาลูกลงก่อนสิ จียง ” ไม่พูดเปล่าผมเห็นพี่เทมป์เอามือโอบเอวพี่จียงด้วย



“บ้า”   พี่จียงเองก็ดูเหมือนทำอะไรไม่รู้ พูดบ้าแต่หน้าแดงแปร๊ด เป็นลูกตำลึงแบบนั้น

จะจู๋จี๋กันอีกนานไหมคร๊าบ บ บบ บ บ  วางกาโฮลงสักทีคร๊าบ บ บ ผมจะดูหน้ามัน!~



 

อ่ะวางแล้วๆๆ คราวนี้ผมจึงค่อยๆกระดึบๆไปแถวๆทีนอนพี่จียง แล้วมีผ้าสปองบ๊อบห่มอยู่

.

ใกล้ถึงแล้วอีกนิด

อีกนิด

และอีกนิด

แต่แล้ว......ก็มีเสียงหนึ่งดังขัดการกระทำผมให้หยุดอยู่กับที่!

“ พี่เทมป์ กาโฮนอนน่ารักจังเลย มาดูเร็วๆ ”

ฮ่วย!! เห็นทุกวันยังไม่เบื่ออีกหรอครับ!!!

ชาตินี้ผมจะได้เห็นไหมเนี้ย

“ อืม น่ารักจริงๆด้วย ”

 พูดเฉยๆก็ได้พี่เทมป์ มืออ่ะหัดปล่อยพี่จียงบ้าง ลูบซ้ายลูบขวาอยู่ได้

 เฮ้ยๆๆ แล้วจะเอาหน้าไปไซร้คอพี่จียงทำไมนั่น!


“ อื..ม...พี่เทมป์ ปล่อยก่อน ผมว่าเอากล้องมาถ่ายเก็บเอาไว้ดีกว่า ” ไม่พูดเปล่า พี่จียงก็รีบวิ่งไปเอากล้องมาถ่ายเลย



หมั่นไส้เว้ย!! น่ารักยังไงวะ อยากเห็น! แล้วพี่เทมป์จะมองพี่จียงที่พึ่งวิ่งไปอย่างเสียดายทำไมวะ!

ฮ่วยขัดใจ หมาจริง!

เมื่อถ่ายเสร็จ เหมือนพี่จียงจะทำหน้าดีใจใหญ่เลยก่อนจะวางกล้องแล้วเดินไปอาบน้ำ ตามสเต็ปว่าแล้วพี่เทมป์ต้องเดินไปอาบด้วย อาเมน ไว้อาลัยให้พี่จียงแล้วกัน



ว่าแต่เหมือนผมลืมอะไรไปหว่า

นึกก่อน

เออใช่!!!

กาโฮ!!!

ว่าแล้วผมก็ค่อยๆๆกระดึบๆๆไปต่อ แล้วผมจะกระดึบทำไมวะ พี่จียงกับพี่ทมป์ก็ไม่อยู่แล้วนี่นา

เมื่อนึกขึ้นได้ผมก็ใช้สี่ขาเดินไปข้างทีนอนพี่จียง  ทำไมมันใหญ่จัง



ค่อยๆใช้สองขาหน้าเกี่ยวหมอนแล้วขึ้นไปมอง

อ่ะ!! ภาพแรกที่ผมเห็นถึงกับ....

ตึ้ง ตึง ตึง ตึง ตะลึง ตึง ตึง ตะลึง ตึง ตึง

ตะลึงครับ!

ใบหน้ายามหลับของกาโฮ ทำไมมัน!





น่ารัก แบบนี้วะ!!!!

เฮ้ย! เนื้อตัวยับๆๆ ไม่สิไม่แค่ตัว แต่ความยับมีทั้งส่วนหน้า ลำตัว ขาและหาง ทำไมมันน่าหมั่นเขี้ยวอย่างนี้นะ



ระหว่างที่กำลังมองเจ้ามารน้อยที่น่ารักเพลินๆ ดูเหมือนกาโฮเองก็จะรู้สึกตัวว่ามีคนกำลังจ้องตัวเองอยู่ จึงลืมตาขึ้น แล้วสบตาเข้ากับผมพอดี

อึ้ง สิครับพี่น้อง

แววตาสุกใสกลมโต กับท่าคิกขุ เอียงคอ 45 องศาที่กำลังมองผมตอบด้วยความสงสัย เหมือนกับจะถามผมว่า

นายเป็นใคร มองฉัน แบบนี้ทำไม

เออว่าแต่ทำไมผมต้องมองกาโฮศัตรูของผมเพลินขนาดนี้ผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน  แล้วหัวใจของผมมันเต้น ตึกๆ ตักๆ ยังกับจังหวะกลองสามช่าเลยละ

แล้วกาโฮก็เป็นฝ่ายยอมเปิดปากพูดก่อน

‘ นายเป็นใคร ’

เสียงน่ารักจัง

ความเงียบเป็นคำตอบ จะไม่ให้เงียบได้ไงครับตอนนี้ผมกำลังหลงเสน่ห์เสียงห้าวๆอันน่ารักนี้อยู่

‘ ฉันถามอีกครั้งนายเป็นใคร ’ เหมือนหมาน่ารักของผมจะเริ่มหงุดหงิด

ผมจึงแนะนำตัวง่ายๆไปที แต่ทำไมผมถึงพูดติดอ่างแบบนี้เนี้ย

‘ เออ…..หะ…หวัดดี แหะๆ ฉันชื่อ บอส    เอ่อ.... เป็นรุ่นพี่นายในบ้านนี้เป็นลูกของพ่อยองเบ ที่หล่อๆ สูงๆ อ่ะ...นะ...นายคงเคยเห็นแล้ว ’

หมาติดอ่างคุณคงพึ่งเคยเห็นสิ ผมเองก็เหมือนกัน ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลยว่าตอนนี้กำลังตื่นเต้นแบบนี้

‘ หรอ อืม ยินดีที่ได้รู้จัก ’ พูดเสร็จคนน่ารักของผมก็ไม่สนใจผมอีกหลับตานอนต่อ



ผมมองกาโฮอีกสักพักก่อนได้ยินเสียงประตูห้องน้ำปิดผมจึงรีบวิ่งแจ้นไปที่ประตูห้องที่เปิด  แง้มๆไว้

แม่เจ้า! เมื่อกี้ผมเป็นอะไรครับ

ใครก็ได้บอกผมที

ผมไม่รู้ตัวเลยเมื่อกี้ผมตื่นเต้นมากเวลามองหน้ากาโฮนั่น

ผมรู้แล้วละว่าทำไมพี่จียงถึงรักนักรักหนา




ขนาดผมเองยังเป็นขนาดนี้





แต่อาการเจ็บหน้าอกข้างซ้ายนี่มันคืออะไร

หลับตาก็เห็นแต่ภาพกาโฮลอยค้างในหัว

หรือว่า!!

เมื่อนึกขึ้นได้ผมจึงรีบวิ่งไปห้องของพ่อยองเบทันที

ก่อนจะเห่าบอกพ่อว่า

‘ พ่อครับ!! ไปสู่ขอเจ้าสาวให้ผมที!!!’

end

THK by : sungpee

 เพลงประกอบฟิคที่บอสร้องจีบกาโฮ

>> มอง เธอยับเธอเยินฉันจึงได้มอง<<

>> หากเธอไม่ยับฉันจะไม่มอง<<

>> หากเธอไม่เยินฉันจะไม่จ้อง<<

>> ฉันจะไม่มองให้หัวใจเต้น<<

>> พักตร์เธอยับแจ่มดั่งยายเพ็ญ<<

>> ฉันแทบช็อคตายเพราะใจเต้น

>> ถ้าหากไม่ยับฉันคงไม่มอง<<

*กรุณาร้องแบบต้นฉบับ*

บทประพันธ์ โดยพี่พี

 ภาพการ์ดแต่งงานที่พี่ปูมทำให้ >w<

 Thk by : kakanaru

ขอขอบคุณ ออยและพี่พีผู้ริเริ่ม กำเนิดคู่นี้ขึ้นมา =__=

ถ้าไม่มีสองคนนี้ฟิคเรื่องนี้ไม่เกิด (555+)

ขอขอบคุณ พี่พีที่ตรวจทานลายลักษณ์อักษรให้ ><

ขอขอบคุณ พี่ปูม สำหรับการ์ดแต่งงานสวยๆๆ

สมาคมเทมจี วันโซ จงเจริญ!!!~