OneZo~*

อยากบอกว่าฟิคเรื่องนี้ไม่ปรกติ =___=!

เราเตือนแล้วยนะ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว………….…….น๊าน…………………นาน…….. ณ อาณาจักรวายจี  ได้มีพระราชายางกูล ปกครองแคว้นอยู่ทำให้บ้านเมืองอยู่อย่างสงบสุขตลอดมา

 บริเวณนอกชานเมือง ได้มี สามีภรรยาคู่หนึ่ง สามีนามว่า อิม แทบิน ที่มีหน้าเถื่อนจนยากูซ่าเรียกพี่  ส่วนภรรยาที่น่าร้ากกกกกนามว่าชเว ดองอุค ( กรี๊ดๆ >o< พี่เจ็ดด ) ทั้งสองรักกันมากกก จนแบบว่าไม่มีสิ่งใดจะแยกพวกเขาออกจากกันได้ ( แน่ใจ หึ หึ ) อิม แทบิน ทำอาชีพขู่กรรโชก เอ้ย!! ค้าขายจนร่ำรวย กลายเป็นมหาเศรษฐีอย่ารวดเร็ว คุณนายชเว ดองอุคเลยสบายไม่ต้องทำอะไรอยู่บนกองเงินกองทองของสามี ชอบเดินช็อบปิ้งตามตลาดเป็นชีวิตจิตใจ แต่เพื่อภรรยา (?) ที่น่ารักแทบินทำได้อยู่แล้ว และทั้งสองก็มีลูกสาวที่น่ารักแต่ดูไปดูมาน่าชังน่ารังเกลียดมากกว่ามีนามว่า ……………………เทม...เทมโปเรลล่า!!!!!! (กร๊ากกกกกกกกก ขอขำหน่อยเหอะแต่งเองฮาเอง )

ในวัยเด็กเทปโปเรลล่ามีหน้าตาที่งดงามราวกับผีดิบ  ปากสีแดงเหมือนเพิ่งจะกินเลือดสดๆมา ผิวสีขาวซีด ผมสีดำยาวสลวยแต่เหมือนไม่ได้สระมาเป็นแรมปี รูปร่างสูงใหญ่เปรียบเหมือนกอลิล่าสองตัวขี่คอกัน =__=”  ชอบส่วมเสื้อตัวใหญ่ๆ หลายๆชั้น เพราะเธอเป็นหญิงสาวแรกแย้ม ?? ที่ขี้อายมากกก ใครจะเห็นขาอ่อนอ่ะหรอ อยากบอกยากส์!!~

ส่วนเรื่องนิสัยแล้ว เทมโปเรลล่านั้นเป็นคนเรียบร้อย สมเป็นกุลสตรี ?? และที่สำคัญเธอเป็นคนที่มีจิตใจเมตตามากกกก เชื่อหรือไม่ดูจากตรงนี้ได้เลย วันหนึ่งในขณะที่เทมโปเรลล่ากำลังเดินเล่นอยู่ เธอเห็นลูกแมวกำลังจะโดนรถชน เธอจึงรีบวิ่งด้วยความเร็วสูง เข้าไปเตะลูกแมวที่กำลังโดนรถชนเข้าอย่างจัง กระเด็นไปเลย ทำให้ลูกแมวรอดจากการถูกรถชนแต่กลับตกลงไปในแม่น้ำข้างๆ

ตายคาที่ ( เห็นมั้ยใจดีแค่ไหน >0<) ความน่าลากกกเอ้ย!น่ารักของเทมโปเรลล่าทำให้ทุกคนอยากรุมกระทืบเธอ เอ้ย!!!!! ต่างพากันรักเธอ.......... แต่!!! คนน่ารักย่อมมีนิสัยแปลกประหลาดคือ เธอเป็นคนชอบทานกล้วยมาก!!!!! อย่างน้อยต้องทานกล้วย 6 มื้อต่อวันและห้องนอนของเธอทุกอย่างก็จะมีรูปร่างคล้ายกล้วย  ทุกอย่างทั้งหมอน หมอนข้าง เตียง แม้กระทั่งของใช้ส่วนตัว (เว่อร์จริงพ่อคุณ =[ ]=!! )เธอเคยบอกเพื่อนเธอว่าถ้าอนาคตแต่งงานไปแล้วเธอไม่ได้นอนเตียงกล้วยนี้เธอจะ...คะ..คราง (????????? )ไม่ออก

ครอบครัวของเทปโปเรลล่า อยู่กันอย่างเป็นสุข พ่อเป็นพ่อค้าที่ร่ำรวยแม้บางครั้งจะแอบขี้โกง ( เพราะใช้หน้าตาเป็นอาวุธข่มขู่ลูกค้า -_-“ ) แม่ก็เป็นแม่บ้านที่ดี (ได้ข่าวว่าชี้นิ้วสั่งคนใช้อย่างเดียว ) ยามว่างก็มักจะแอบไปส่องหาหนุ่มหล่อบ้าง ( พี่เจ็ดช้าน!!! >o< ) แต่ที่ทำไปก็เพื่อให้เทปโปเรลล่าจะได้มีพ่อหลายคน O_o

  ความอบอุ่นที่ได้รับจากพ่อและแม่ก็ทำให้เทมโปเรลล่ากลายเป็นสาวที่งดงามราวกับซากศพกอลิล่าที่เน่ามาเป็นชาติ แถมยังชอบกินกล้วยเป็นชีวิตจิตใจ เดินไปไหนต้องมีกล้วยติดมือไปด้วยทุกที ผู้คนจึงขนานนามเธอว่า “กอลิล่าน้อยแห่งดงกล้วย”

เมื่อเทมโปเรลล่า ย่างอายุเข้า สิบหกปี ก็มีบางสิ่งที่ทำให้ชีวิตของเธอต้องหักเหไปเหลือพ่อเพียงคนเดียว เพราะวันหนึ่งขณะที่ดองวุคกำลังนั่งส่องผู้ชายอยู่ตามข้างถนนอยู่นั้น ได้มีโรคจิตบุกเข้ามา!!! หวังจะเข้ามาทำร้าย ด้วยความที่ดองวุคเป็นเพียงแม่บ้านธรรมดาเท่านั้น? ดองวุค จึงตกใจมากทำอะไรไม่ถูกเตรียมจะวิ่งหนี  แต่เจ้าโรคจิตไม่ปล่อยให้เป็นแบบนั้น รีบหยิบมีดฉวยจะเข้าไปแทงดองวุค!! และด้วยความตกใจ!!ขณะที่โรคจิตพุ่งตัวเข้ามา ดองวุคจึงจับล็อคคอโรคจิตคนนั้นแล้วจับทุ่มหลังหักพิการตลอดชีวิต =____= ถือว่าโชคร้ายแล้วกันนะไอ้โรคจิต เลือกเหยื่อผิดแล้วเว้ยยยยยย =____=’ เมื่อจัดการปัญหาเรียบร้อยแล้วกำลังเดินทางกลับบ้านด้วยอารมณ์ลั่ลล้า~ ก็ดันเผลอไปเหยียบเปลือกกล้วยที่ใครไม่รู้ทิ้งเอาไว้ ลื่นล้มตกลงไปในคอกมูลสัตว์ ด้วยความทนกลิ่นเหม็นไม่ไหวจึงขาดอากาศหายใจตายคาที่ =[]= ( สกปรกกก ได้อีก ใครแต่งฟระ!!  )

เมื่อได้รับข่าวการตายของภรรยาสุดที่รัก อิม แทบินพ่อของเทมโปเรลล่าเสียใจมากไม่เป็นอันทำงานอะไร แต่ด้วยคำแนะนำของลูกสาวจึงฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง  วันหนึ่งอิม แทบินได้ไปงานเต้นรำต่างแคว้นที่ท่านมหาเศรษฐีเบคกี้  เป็นผู้จัดขึ้น หวังว่างานเต้นรำนี้จะทำให้เขาลืมภรรยาของเขาได้ ซึ่งเขาเคยสาบานไว้ว่าจะไม่รักใครอีกนอกจาก ชเว ดวงวุค เท่านั้น ............. แต่เหมือนคนแต่งเล่นตลก?

ขณะที่อิม แทบิน กำลังเซ็งอยู่นั้น บังเอิญหันไปชนกับหญิง(ไม่)สาวคนหนึ่งเข้า ทั้งสองได้ตกหลุมรักซึ่งกันและกันอย่างรววดเร็ว =___= ( ไหนแกว่ารักภรรยามากไง ) ด้วยความที่ทนรอไม่ไหว อิมแทบิน จึงขอเธอแต่งงานตรงนั้นเลย (แกพึ่งเจอกันไม่ถึงห้านาทีเลยนะ!! )

 แต่เธอขอค้านเพราะเธอเป็นแม่หม้ายมีลูกติดถึง 2 ตน ไม่ใช่คน  ถึงกระนั้น อิม แทบินก็ไม่แคร์ยังคงยืนยันที่จะแต่งงานกับเธอ พวกเขาจึงแต่งงานกันปานสายฟ้าแลบที่งานนั้นเลย โดยมีเศรษฐีเบคกี้เป็นสักขีพยานให้ ( มันชั่งลืมภรรยามันได้ง่ายเยี่ยงนี้  ) เทมโปเรลล่าจึงได้แม่ใหม่พร้อมกับพี่สาวและน้องสาวต่างมารดาอีกสองคน โดยที่ตนเองยังงงๆอยู่เลย ( ซื่อบื้อ ) ……..

วันนี้เป็นวันที่พ่อของเทมโปเรลล่าจะกลับมาบ้านพร้อมกับแม่เลี้ยงและลูกๆขอเขาอีก 2 ตัว เอ้ย! 2คน แต่เทมโปเรลล่าก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมายแถมเธอยังกินกล้วยที่เธอโปรดปราน นอนอ่านหนังสือ กอลิล่าน้อยผู้น่ารัก   อย่างมีความสุข แต่ก็มีบางอย่างมาขัดจังหวะ

 
ก๊อก ก๊อก ก๊อก……..!

เสียงเคาะปะตูดังขึ้น ทำลายความสุขของเทมโปเรลล่าที่ยังอารมณ์ค้างเพราะกำลังอ่านหนังสือ วิธีผสมพันธุ์ของกอลิล่าอย่างสิ้นเชิง  ทำให้เธออารมณ์เสียมาก แต่แม้เธอจะอารมณ์เสียสักเพียงใดเธอก็ยังดูเป็นกุลสตรีที่เรียบร้อยน่ารักเสมอจนเผลอขว้างหนังสือเล่มที่ถือใส่ประตู

“ ใครว่ะ!! “ เทปโปเรลล่ารีบวิ่งไปถีบประตูหน้าบ้าน แล้วกำลังจะด่าคนที่มาเคาะประตูบ้านของตัวเอง ( เห็นมั้ย กุลสตรีจริงๆ )

 “ แมร่ง กรูกำลังอ่านหนังสือ …….” เทมโปเรลล่ากำลังจะด่าคนที่มาเยือนแต่แล้วก็ต้องชะงักเพราะเขาคนนั้นคือ พ่อของเขานั่นเอง

“ อ่ะ …คุณพ่อ หรอคะ ต้องขอโทษจิงๆนะคะ คือหนูไม่รู้ว่าใครมา… “ เทมโปเรลล่ารีบเปลี่ยนท่าทีกิริยามารยาทใหม่ พูดจาไพเราะขึ้น จากหน้ามือเป็นหลังเท้าอย่างรวดเร็ว   

“ ไม่เป็นไรจ้ะ ลูกรัก เมื่อกี้เห็นลูกตะโกนบอกว่ากำลังอ่านหนังสืออยู่ใช่มั้ย หนังสืออะไรหรอ ลูกรัก”

//// พ่อบ้า แมร่งใครจะกล้าบอกฟระว่ากำลังอ่านหนังสือผสมพันธุ์สัตว์ อยู่ แถมดันเป็น กอลิล่า อีกต่างหาก เอาไงดีฟระตู ////  เทมโปเรลล่าคิดในใจ

.” บอกพ่อไม่ได้หรอ…. “ พ่อของเทมโปเรลล่าเอาหน้ามาใกล้ๆลูกสาวของตน

“ เออ…….คือ..นะ…หนู..อ่อ….เมื่อกี้หนูกำลังอ่านหนังสือเกี่ยวกับพวกแม่บ้านแม่เรือน การฝึกให้เป็นกุลสตรีผู้เรียบร้อย แล้วก็ตำราทำอาหารคะ “ เทมโปเรลล่าก็สามารถรอดพ้นจากวิกฤตไปได้อย่างสวยงาม ( โค-ตะ-ระ ตอแหล จริงๆ )

“ สมแล้วที่เป็นลูกของพ่อ “ เมื่อพ่อของเทมโปเรลล่าได้ยินดังนั้นก็รู้สึกปลื้มในตัวลูกสาวมาก แล้วก็ลูบหัวลูกสาวของตนอย่างรักใคร่หารู้ไม่ว่าตัวเองหน้าเถื่อนแต่โคตรโง่หลงกลลูกสาวเข้าเต็มเปา

“ พ่อคะ แล้วแม่ใหม่ขอหนูอ่ะ บอกว่าจะพามาแนะนำไม่ใช่หรอ “ เทมโปเรลล่ารีบเปลี่ยนเรื่องพูดเพราะรู้สึกว่าตัวเองเริ่มรู้สึกผิดที่โกหกพ่อของตัวเองแล้ว ( ที่จริงก็ผิดมาตั้งแต่เกิดแล้วล่ะเธอ  )

” จริงสิ พ่อเกือบลืมเลย มัวแต่คิดถึงเรามากไปหน่อย  “ พ่อหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วก็พาเทมโปเรลล่าไปยังรถม้า

อิมแทบิน เดินไปเปิดประตูรถม้า มีสุภาพสตรีนางหนึ่ง ลงมาจากรถก่อน เธอดูเป็นผู้หญิงที่ไม่ค่อยน่าคบเท่าไรในสายตาของเทมโปเรลล่า เธอมีผมที่ยาวเป็นสังกะตัง ยิ่งกว่าผมที่ไม่ได้สระเป็นแรมปีของเธอซะอีก แม้จะไม่มีรอยขีดข่วนบนใบหน้า แต่ก็ยังมีตีนไก่ เอ้ย! ตีนกานิดหน่อยเท่าที่เทมโปเรลล่าจะสังเกตได้ ดวงตาสีเขียวจนเห็นเด่นชัด  การแต่งตัวก็ดูเป็นลูกผู้ดี๊….ผู้ดี แต่เมื่อเทมโปเรลล่าไปยืนข้างๆความสูงของแม่คนใหม่ก็สูงเพียงอกของเธอเท่านั้น แต่ที่เทมโปเรลล่าต้องอึ้งก็คือ ท่อนแขนที่โผล่ชั่งใหญ่เป็นมัดๆ เธอดูดีๆแล้ว แม่เลี้ยงของเธอนี้มีหุ่นไม่ได้ผอมเพรียวแต่ออกแนวล้ำๆสมชายชาตรีซะมากกว่า

......... พ่อตูสเปคเปลี่ยนไปหรอเนี้ย -__-“a

“ พ่อขอแนะนำให้รู้จักนะ เธอจะเป็นแม่ใหม่ของลูก เธอคนนี้มีชื่อว่า ยองเบ  เรียกแม่เบ้ ก็ได้ “ พ่อพูดพร้อมกับแตะแขนของสุภาพสตรีคนนั้น

เทมโปเรลล่าทักทายเธอด้วยการถอนสายบัว แล้วก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวอีก 2 คนที่ดูเหมือนจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอ ลงมาจากรถม้า มาอยู่ข้างๆสุภาพสตรีคนนั้น

“ อ่ะ..2 คนนี้จะมาเป็นน้องสาวของลูกนะ มีชื่อว่า แดซอง  กับ ซึงรี “พ่อของเธอยังพูดต่อไปเรื่อยๆแต่เธอก็ไม่ได้สนใจเท่าไรเพราะ เธอกำลังสังเกตหน้าตาของผู้ที่จะมาเป็นน้องของตัวเอง

คนที่ดูจะเป็นพี่ใหญ่สุด ดูเหมือนจะเป็นคนที่ชื่อแดซอง หน้าตาของเธอไม่จัดว่าน่ารักเวอร์ แต่บนใบหน้าของเธอกลับมีรอยยิ้มที่น่ารักน่าประทับใจยากที่จะลืม   มีผมสั้นสีน้ำตาลอ่อนๆ  ส่วนคนน้อง มีผมสีน้ำตาลเหมือนคนพี่แต่เธอกลับมีผมยาวสลวยน่าจับต้อง และเธอยังถือไอติมเลียแผลบๆ สังเกตดีๆจะเห็นในมือข้างๆของเธอจะมีถุงที่เต็มไปด้วยขนมนานาชนิด  ทั้งสองดูจะสูงกว่าแม่ของพวกเขา (แม่มันเตี้ย เข้าใจๆ )แต่ก็ไม่เท่ากับเทมโปเรลล่าหรอก

“ สวัสดีคะ น้องแดซอง และน้องซึงรี “ เทมโปเรลล่าทักทายพร้อมกับยิ้มหวานให้ ( ใครเห็นคงจะสยองหน้าดู >_< ไม่กล้าคิด)

แต่พวกเขา 2 คนไม่ได้ตอบหรือแม้แต่ขยับเขยื้อนแต่อย่างใด

//// อะไรกันฟระ กรูอุตส่าห์ทัก แมร่งไม่ตอบ ถ้าพ่อไม่อยู่ตรงนี้นะ คอยดูเถอะ แม่จะเตะโด่งไปนอนดงกล้วยเลย /// เทมโปเรลล่านึกแค้นในใจ แต่ก็ยังเก๊กหน้าสวยอยู่

แต่แล้วแดซองก็พูดขึ้น “ สวัสดี ฉัน แดซอง รู้สึกว่าฉันจะอายุน้อยกว่าเธอ 2 ปี ยังไงก็เรียกฉันว่าน้องนำหน้าด้วยละ แล้วอีกอย่างไม่ว่าฉันสั่งอะไรเธอก็ต้องทำตามคำสั่งฉันหมด แต่เดี๋ยวไม่นานฉันก็จะไม่อยู่บ้านนี้แล้วเพราะต้องย้ายไปอยู่พระราชวัง เอาเถอะเชื่อฟังที่ฉันบอกก็พอ เข้าใจ๋!! “ แดซองพูดออกมาเหมือนกับบอกว่า ฉันใหญ่วะ ทำให้เทมโปเรลล่า อยากจับกดปล้ำ เอ้ย! จับกด

 น้ำให้ตายไปเลย

“ ส่วน ฉัน ซึงรี ถึงฉันจะอายุน้อยกว่าเธอหลายปี ถึงฉันไม่ค่อยชอบให้ใครมายุ่งกับฉันมาก แต่ก็เอาเถอะเห็นแก่หน้าหล่อนหรอกนะ  และต่อไปนี้เธอมีของกินอะไรก็ต้องแบ่งให้ฉันเป็นคนแรก ค่าขนมของเธอก็ต้องแบ่งมาซื้อไอศครีม คอยเลี้ยงฉันด้วย!!  “ พอพูดจบเธอก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

เทมโปเรลล่าได้แต่ยิ้มเจื่อนๆแล้วคิดในใจว่า

//// อะไรกันฟระตู พวกนี้มันอะไรกัน ตอนแรกก็นึกว่าคนพี่จะแย่แล้ว แม่งคนน้องควรจะไปเข้าศรีธัญญาเลย หนอยยัย เฮ้อ~ ยัยจอมชอบสั่ง กับยัยอ้วนหน้าตบ นี่ตูต้องมาอยู่บ้านเดียวกับอีพวกนี้หรอเนี่ย แล้วยังมีแม่ใหม่ที่หุ่นเหมือนนักมวยปล้ำอีก ลูกของเธอยังเป็นขนาดนี้แล้วตัวแม่จะขนาดไหน ไม่อยากคิดแล้ว ///// เทมโปเรลล่ายิ่งคิดยิ่งแค้น แล้วถึงกับอยากจะผูกคอตายทั้งๆอย่างนั้นเลย ( เอามั้ยๆ เดี๋ยวช่วยสงเคราะห์ 555+ )

สักพักเธอก็ได้ยินพ่อหัวเราะดังๆ แล้วก็พูดขึ้น

 “ ดูลูกๆ สนิทกันเร็วดีจังนะ ยังไงก็ขอให้รักกันอย่างนี้ไปนานๆนะ “

“ ค่าาา คุณพ่อ! “ ยัยแป๊ะยิ้มกับกับยัยตู้ขนมเครื่องที่ (เทมโปเรลล่าพึ่งคิดฉายาให้เมื่อกี้) พูดพร้อมกันพร้อมกับยิ้มหวานที่แม้แต่คนเขียนยังทนไม่ไหวอยากจะเข้าไปกระทืบแทน มีเพียงแต่เทมโปเรลล่าที่แค่พยักหน้ารับทราบแต่ใบหน้าก็ยังประดับไปด้วยรอยยิ้มหวาน

แต่ใครจะรู้ว่าตอนนี้เธอกำลังสาปแช่งทั้งสามอยู่ในใจ

//// ไอ้ฟายยย ทีพ่อนะ พูดคะ พูด ค่าาา ที่กับกรูน่ะ สั่งเอาสั่งเอา หน้าไหว้หลังหลอกอย่างนี้เหมือนใครฟระ  ( แกไงได้ข่าว =____=” ) คอยดูนะสักวันถึงคราวกรูบ้างละ ฮ่าๆๆๆๆ  ////

 
“ คุณ เราเข้าไปในบ้านกันเถอะค่ะ“ แม่เบ้ที่ยืนเงียบมาตลอด เอ่ยปากพูดขึ้นเป็นครั้งแรก ตอนนั้นเทมโปเรลล่าคิดว่าเสียงของเธอนั้นห้าวยิ่งกว่าบุรุษเพศซะอีก

 “ฉัน ชักอยากเห็นบ้านคุณแล้ว ว่าเป็นยังไง “

“ ที่จริงมันก็เป็นบ้านคุณแล้วนะ ที่รัก “ พ่อพูดจบ ก็เชยคางเธออย่างแผ่วเบา แล้วก็หอมแก้มใบหน้าขาวซีดของเธอ โดยไม่สนใจว่าลูกๆของพวกเขากำลังยืนดูอยู่ ภาพในตอนนั้นของพ่อทำให้เทมโปเรลล่านึกถึงแม่ของตัวเองลึกๆ ว่าทำไมพ่อของเราเปลี่ยนใจเร็วขนาดนั้น ไม่รักแม่ดองวุค ของเขาแล้วหรอ แต่ก็ช่างมันเถอะ เพื่อความสุขของพ่อแทบินทนเอาหน่อยก็ได้วะ

 
“ เราเข้าไปในบ้านกันเถอะจ้ะ เบเบ้จังที่รักของผม “ พ่อพูดแล้วก็โอบเอวหนาๆของเธอ

“ ได้สิคะ บินนี่ ที่รักของฉันเช่นกัน “

แล้วพวกเขาก็เดินเข้าบ้านไป

///// แมร่งเลี่ยนโคตร  ถึงจะเป็นพ่อของตัวเองเถอะแม่งเห็นกี่ทีก็เลี่ยน เอาเถอะเห็นเป็นพ่อนะเลยยอมให้ ////

“ โรแมนติกจังเลย ชั้นก็อยากแต่งงานกับเจ้าชายแล้วก็อยู่อย่างมีความสุขอย่างนี้จังเลย “ แดซองเอามือประสานแล้วแนบไว้ที่แก้ม ทำตาเลื่อนลอย เหมือนคนบ้า เอ้ย ! เหมือนกับอยู่ในห้วงจินตนาการของเธอว่าจะมีเจ้าชายสุดหล่อมารับเธอไป

///// ฝันไปเถอะหล่อน หนังหน้าอย่างหล่อนยังสู้ฉันไม่ได้เลย ริบังอาจจะมีสามีเป็นเจ้าชาย อยากจะอ้วก //// เทมโปเรลล่าคิดในใจ พร้อมกับทำหน้าเบ้ แต่ก็พยายามไม่ให้น้องๆเห็น

“ พี่เข้าบ้านเถอะ ฉันหิวแล้ว~ “ ซึงรีพูดกับพี่สาวที่กำลังฝันเฝื่องอยู่ ให้มีสติอีกครั้ง

/// ยัยนี่ ก็เห็นแก่กินจิงๆ เฮ้อ~ นี่ฉันต้องมาอยู่กับไอ้พวกนี้จริงๆ หรอ เหมือนมารร้ายมาเยือนจริงๆ แล้วชีวิตที่ตูจะได้อ่านหนังสือวิธีผสมพันธุ์กอลิล่า ก็น้อยลงไปด้วย ( มึงห่วงแค่นี้เองหรอฟระ ) ถ้าขาดหนังสือเกี่ยวกับพวกนี้ไป  แล้วตูจะอยู่ได้อย่างไรรร~ ////เทมโปเรลล่าตะโกนในใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ แล้วเดินตามน้องๆ เข้าบ้านไปอย่างเศร้าๆ

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเหมือนโกหก ตอนนี้ก็ได้ผ่านมาเกือบครึ่งปี เทมโปเรลล่าเองก็เริ่มที่จะปรับตัวเข้าหาครอบครัวใหม่ของเธอมากขึ้น พ่อของเธอกับแม่เลี้ยงก็ดูเหมือนจะรักกันมาก เวลาออกไปทำงานข้างนอกก็จะพากันไปด้วย ปล่อยให้เธอต้องเผชิญอยู่กับสองสาว ?? คนพี่แดซองที่เอาแต่คอยบ่นนู่น อวดนี่ตามประสา ด้วยรอยยิ้มที่ไม่เข้ากับนิสัยเลยยยย  ส่วนคนน้องก็ไม่รู้กระเพาะทำด้วยอะไรเห็นของกินขวางหน้าไม่ได้ซัดเรียบบบ ดีนะที่เขาเตรียมการเอากล้วยไปซ้อนในห้องนอนตัวเองไม่งั้นก็ไม่เหลือเหมือนกัน

ฆ่าได้! แต่ขอกล้วยมึงตายยย

ยังโชคดีมากที่เขาสามารถพาตัวเองเขาไปหลบในห้องนอนได้ เพราะเขาขอพ่อเอาไว้ว่าเขตส่วนตัวขออย่าให้มีคนเข้ามายุ่ง ( หวงกล้วยว้อยยย ) ทั้งสองจึงโดนพ่อสั่งด้วยใบหน้าเถื่อนๆว่าอย่าไปยุ่งกับพี่เขาเวลาเขาอยู่ในห้อง พวกเธอจึงผยักหน้ารับทราบ

อ่า สวรรค์ หลบอยู่แต่ในห้อง ไม่ต้องมีใครมากวน มีคอลเลคชั่นบรรดากล้วยต่างๆ รายล้อม วันๆเอาแต่ทานกล้วย อิอิ  อยากอยู่แบบนี้ตลอดไปจัง

พระเจ้ามีจริงขอให้หนูอยู่แบบนี้ตลอดไปเถอะ

(ฝันไปเถอะ! เพราะคนแต่งมันคิดแต่สิ่งสกปรกเสมอ เรื่องอะไรจะให้แกอยู่อย่างสบาย หึหึ )

เปรี้ยง!!! จู่ๆก็มีเสียงฟ้าผ่ามาแต่ไกล พร้อมกับเสียงควบม้าดังแว่วเข้ามาในสวนบ้าน เทมโปเรลล่าจึงรีบลงไปเปิดประตูหน้าบ้าน เพราะคิดว่าพ่อของเธอกลับมาแล้ว

แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะคนที่ก้าวลงจากรถมีเพียงแม่เบ้ แม่เลี้ยงของเขาเท่านั้น ใบหน้าเปื้อนไปด้วยน้ำตาหรือเปล่าห รือก็ไม่แน่ใจเพราะตอนนี้ฝนตกอยู่เท่าที่รู้ก็มีเพียงตาแดง ที่พึ่งผ่านการร้องไห้หนักมา ตอนนี้เธอเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเทมโปเรลล่า

“ เทมโปเรลล่า ลูก ฮือๆ ฟังดีๆนะ อึก...พ่อของลูกเสียชีวิตแล้ว โฮกกกก ” พูดได้แค่นั้นก็ลงไปนอนกลิ้งร้องไห้ที่พื้นทันที (คิดภาพแล้วขนาดวะพี่ตะวัน ก๊ากกก )

ตุบ! เสียงล้มตกพื้นเป็นซาวเอคเฟค

“ วะ..ว่าไงนะ!!! แม่เบ้!! บอกเทมโปนะคะว่าพ่อตายได้ยังไง แม่เบ้ๆ ๆๆ ” เทมโปเรลล่าพยายามเรียกสติสาวร่างบึกให้มีสติ

“ฮือๆ พ่อเขา ฮือๆๆๆๆ ปรืดดดดดด ”สั่งน้ำมูกใส่เสื้อเทมโปเรลล่าเสร็จก็พูดต่อ

“ ฮือๆคือตอนที่เรากำลังกลับบ้าน ฝนตกหนักถนนลื่น ล้อรถเลยตกลงไปในหลุม พ่อของเราลงไปช่วยเขาเอาล้อขึ้น แต่เพราะตอนนั้นพ่อของเราเผลอใส่สร้อยทองแดง ซึ่งมันเป็นตัวล่อฟ้าอย่างดี พอกำลังจะเดินกลับรถฟ้าจึงผ่าเปรี้ยง! ร่างไหม้ตายเลย ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ” พูดจบก็ร้องไห้ต่อ

โอ พ่อ ตายได้น่าอนาถมาก เทมโปเรลล่าตอนนี้คิดอะไรไม่ออกมองภาพแม่เบ้พี่กำลังลงไปนอนร้องไห้คลุกฝุ่นอย่างน่าเวทนา แล้วต่อไปนี้ ตูจะอยู่ยังไงฟระเนี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

TOT

( มันร้องเพราะสาเหตุนี้ ? )

งานศพถูกจัดมาอย่างเรียบๆไม่หรูหรานักเพราะ แม่เบ้บอกว่าสิ้นเปลืองโดยใช้เหตุ มันงกแล้วหาเหตุผลมาอ้าง นี่เป็นสิ่งที่เทมโปเรลล่าคิดในใจแต่ไม่ได้พูดออกมา

นับตั้งแต่วันที่พ่อของเขาได้ตายลงนั้นชีวิตของเทมโปเรลล่าก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากเมื่อก่อนที่เอาแต่นอนกินกล้วยนั้นเพราะพ่อคุ้มหัวเขาอยู่ แต่ตอนนี้ไม่มีพ่อแล้ว สามแม่ลูกนั้นก็เลยเริ่มแผลงฤทธิ์ คนเป็นแม่เริ่มใช้เงินที่ได้รับจากพ่อไปซื้อเครื่องออกกำลังกาย และยาบำรุงกล้าม (?) มาใช้ทุกวัน คนพี่ก็ไม่อะไรมากคอยจิกใช้เขายิ่งกว่าทาสในเรื่องนางทาสของไทยซะอีก เช่นนวดไหล่ นวดเท้า ล้างเท้า คอยแต่งตัวให้ ยิ่งไอ้คนน้อง มันอย่าอยู่เลย! พอรู้ว่าเขามีกล้วยแอบซ้อนเอาไว้มันเล่นขนไปไว้ในห้องมันหมด!!ไม่เหลือไว้ให้เขาเลย โชคยังดีที่สวนหลังบ้านยังมีต้นกล้วยที่เขาขอพ่อปลูกเอาไว้บ้าง เวลาหิวก็เด็ดกินเอา คอลเลคชั่นกล้วยต่างๆก็ถูกเก็บลงกล่องไปขายซาเล้ง T[]T นี่เป็นสิ่งที่ทำร้ายจิตใจเทมโปเรลล่าที่สุด

ดงกล้วยของกรู !!!!~~~~~~

งานบ้านทุกอย่างก็ตกมาเป็นหน้าที่เขาหมดเพราะแม่เบ้เล่นไล่แม่บ้านออกไปหมด เพราะบอกว่าเป็นการสิ้นเปลืองอีกแล้ว

แต่มึงเล่นเอาไปซื้อเครื่องเพาะกล้ามมาทำเพื่อ!!!

แต่มีหรอที่คนอย่าเทมโปเรลล่าจะไม่ล้างแค้น หึหึ บางวันเขาก็แอบเอาแมลงสาบไปใส่ในขวดยาบำรุงที่แม่ของเธอเอาไว้ดื่มหลังจากออกกำลังเสร็จ โอ้ยยย อยากให้เห็นตอนคุณเธอเจอแมลงสาปจริงๆ กระเทยแตกเลยค่ะ ก๊ากกก 

ลูกๆสองคนเขาก็ไม่เว้น เมื่อมีโอกาสเขาก็แก้แค้นเสมอ มีครั้งหนึ่งขณะที่เขาเก็บเสื้ออยู่นั้นเขาเหลือบไปเห็นรังมดแดงขนาดใหญ่ หึหึ แผนชั่วร้ายก็เริ่มขึ้น เขาเอาไม้เคี่ยวรังมดให้ตกไปในตะกร้าเสื้อผ้าที่เขาพับเสร็จแล้วในตู้ของแดซอง ก๊ากกก ไม่อยากให้คุณนึกจริงๆว่าวันนั้นเจ๊แกร้องจ๊าก วิ่งถอดเสื้อรอบบ้านกระโจนลงบ่อปลาหน้าบ้านเลย วันต่อมาหน้าตาบวมเป้งแดงไปทั้งตัว ฮ่าๆ

คนน้องคนนี้ขอหนักกว่าเพื่อน ยอมไม่ได้กล้วยของตู!!!

เวลารับประทานอาหารว่างของคุณเธอ เทมโปเรลล่าจึงเอากาวที่เหนียวทาไว้ที่เก้าอี้ แอบใส่ยาถ่ายลงไปในขนมทุกชนิด โฮะๆๆ

เอาเป็นว่าหลังจากนี้ให้ทุกคนจินตนาการเอาเองเพราะไม่กล้าพิมพ์กลัวมันสกปรกเกิน =__=”

ทั้งสามแม้จะโดนแกล้งขนาดนั้นแต่ก็ทำอะไรเทมโปเรลล่าไม่ได้เพราะถึงแม้ แม่เบ้จะเล่นกล้ามแต่ด้วยสวรรค์ลำเอียงมอบความสูงให้เขาสูงเพียงแค่อกของเทมโปเรลล่า??

ฮืออออ ชาติหน้ามีจริงขอความสูงให้เดี้ยนนนหน่อย

จึงได้แต่เพียงตัดเงินค่าขนมของเทมโปเรลล่าเท่านั้น

ตัดไปที่พระราชวังวายจี ได้มีสาสน์ออกมาว่าให้หญิงสาวทุกคนในเมืองไปงานเต้นรำ ที่จะจัดขึ้นในคืนนี้ ทั้งสามพอรู้ข่าวก็ตื่นเต้นกันมาก หวังว่าจะได้รับเลือกให้แต่งงานกับเจ้าชาย

แต่เทมโปเรลล่าหาสนใจเจ้าชายไม่! เขาสนแต่เพียงว่า ที่พระราชวังจะมีกล้วยให้กินมั้ยน๊า~ต้องมีแน่เลย กล้วยเชื่อม กล้วยน้ำว้า สารพัดกล้วย กรี๊ดดดดดดด

แค่คิดเท่านี้เทมโปเรลล่าก็ดีใจจนตัวสั่น รีบกุลีกุจอไปหาเสื้อมาใส่บ้าง

แต่ฝันก็ต้องล่มเพราะแม่เบ้ไม่ยอมให้เธอไปด้วยเพราะบอกว่าต้องทำงานบ้านให้เสร็จ โดยเฉพาะล้างส้วมทุกห้องในบ้าน!!

เทมโปเรลล่าเสียใจมากที่จะไม่ได้ไปกินกล้วยที่วัง ขึ้นไปร้องไห้ที่ห้องนอนโชคยังดีที่ยังมีหมอนข้างรูปกล้วยเหลือไว้ให้เขากอดนอนทำหน้าเซ็กซี่ ?? จนเผลอหลับไป

“ นี่ๆ ตื่นจิ นี่ๆๆ ” แต่แล้วก็มีเสียงหนึ่งปลุกให้เขาตื่น

“ ง่ำๆๆ แจ่บๆๆ มีอาร๊ายย ” เทมโปเรลล่าที่ถูกปลุกให้ตื่นกำลังงัวเงียเต็มที่ แต่พอตั้งสติได้ว่าเราอยู่คนเดียวนี่หว่าก็ตะโกนถามกลับด้วยเสียงอันดัง

“ ใครวะ!!! ”  แต่ก็ต้องตกตะลึง!! อ้าปากค้าง เมื่อคนที่เรียกเขากลับเป็นสาวน้อยน่ารัก ตาเล็กๆแก้มป่องเนียนใส ดวงตาใสแป๋ว ส่งยิ้มกระชากลำไส้ใส่เขาอีกด้วย จนเขาต้องพูดด้วยน้ำเสียงงติดขัด

“ ทะ..ท..เธอเป็นใคร ”

“ หือ? เธอหรอ??  ” เมื่อได้ยินดังนั้น คนน่ารักตรงหน้าก็ส่ายศีรษะแล้วหัวเราะคิกคัก

“เอ๋? ฉันพูดอะไรผิดหรอ ” เทมโปเรลล่าถามอย่างสงสัย

“ ก็ไม่ให้ขำได้ไง ผมเป็นผู้ชายครับ ” พูดจบพร้อมยิ้มหวาน ที่ทำเอาเทมโปเรลล่าใจเต้นตุบๆๆๆเป็นเสียงกลองดังคล้ายจังหวะร็อค

“ อ่า ผู้ชายหรอกหรอ  ........ห๊าาาาาา ผู้ชาย!!!!! ”

“ ผู้ชายครับ ” ยังยืนยันหนักแน่น

“ ไม่เชื่อหรอครับ งั้นจะลองจับดูมั้ยครับ ” ไม่พูดเปล่าก็ฉวยมือเทมโปเรลล่ามาลูบหน้าอกตัวเอง เล่นเอาตอนนี้เทมโปเรลล่าหน้าแดงยิ่งกว่าลูกแอปเปิ้ลเน่าแล้ว

( ตกลงมึงเป็นผู้หญิงหรือกระเทยปลอมตัวมาฟระ นังเทมโปเรลล่า!! )

“ อืมๆๆ เชื่อแล้วๆๆ ออกไปห่างๆหน่อย แล้วนายเข้ามาในนี้ได้ยังไง” แกล้งทำเสียงเข้มกลบเกลื่อนใบหน้าที่ยังแดงไม่หาย

“ ก็อยู่กับนายตลอดอ่ะ ปรกติจะขี่คอนายเล่นน่ะ ” ร่างเล็กยังตอบเสียงใสซื่อเหมือนเรื่องปรกติ

“ ห๊า!!! ขี่คอ!! มิน่าทำไมตูเมื่อยคอตลอด เดี๋ยว ฉันไม่ได้ถามถึงตรงนั้น ห..หรือว่านายเ.ปะ...เป็น”

“O[]o ผี!!!!!!!!!!!!!!!  ” ตะโกนเสียงดังลั่นแล้วรีบผวะไปติดกำแพง เอามือประสานไว้ข้างหน้า ตัวสั่นงึกๆ

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก นโม อามิตตพุทธ โฮกกกก ลูกกอลิล่ากลัววว

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

กระเทยแตกค่า!!!!!!!

เออ แฮะ..... ตัวบักควายเจือกกระแดะกัวผี =_____________=” ร่างบางคิด

“ โห พูดแบบนี้ เสียหายหมด ผมเปล่านะ ผมเป็นเทวดาต่างหาก ” ร่างเล็กเริ่มชักสีหน้าไม่พอใจ

“ เทวดา?” เทมโปเรลล่าลองทวนคำพูดของร่างเล็กดู

“ Yes!!~ เทวดา!~ ผมเป็นเทวดาประจำตัวคุณครับ ” ใบหน้าน่ารักแต่น้ำเสียงน่ายันยังคงพูด

ย้ำอย่างหนักแน่น

“ อ่า แล้วคุณเทวดามาหาดิฉันทำไมคะ” พอเริ่มตั้งสติได้ก็ขอเข้าสู่ประเด็นโดยเร็ว

“ อ๋อ ครับ ผมเห็นคุณร้องไห้น่าสงสารที่ไม่ได้ไปงานเต้นรำ ผมจึงปรากฏกายเพื่อที่จะช่วยคุณครับ ” เทวดาน้อยบอกจุดประสงค์ของตัวเอง

“ช่วยงั้นหรอ” เทมโปเรลล่าถามเพื่อความแน่ใจ

“ ครับ ” ยิ้มยิงฟันขาว สามสิบสองซี่

“ นายจะช่วยให้ฉันสมปรารถนาทุกสิ่งหรอ ”

“ ก็ไม่เชิงอย่างน้อยก็ลองขอมาก่อนแล้วกัน ” เทวดาน้อยทำท่าครุ่นคิดช่วยครู่ก่อนจะเอ่ยออกมา

“ เธอไม่ได้อยากไปงานเต้นรำนั่นหรอ ฉันช่วยให้เธอไปงานเต้นรำนั่นได้นะ ”

เทมโปเรลล่าส่ายหัวพร้อมกับพูดว่า

“ ไม่อ่ะ ความจริงฉันไม่ได้อยากไปงานเต้นรำหรอก ฉันแค่อยากไปทานกล้วยนานาพันธุ์ที่นั่นเฉยๆ”

“ งั้นเธอต้องการอะไรละ ”

เทมโปเรลล่ายิ้มอย่างมีเลศนัย หึหึ

“ ขอกี่อย่างก็ได้ใช่มั้ย~” เทมโปเรลล่าแกล้งดัดเสียงหวานอ้อนเทวดาน้อยผู้ไม่ประสีประสาเลย

“ ‘งืมๆ เอางั้นก็ได้ถือว่าเป็นโปรโมชั่นพิเศษที่เรารู้จักกัน “

“ จริงหรอ ว้าววว คุณเทวดาน่าร๊ากกกที่ซู้ดดด “ พูดจบก็กระโจนไปกอดเทวดาน้อยอย่างถือวิสาสะ พูดง่ายๆ มันกำลังลวนลามเด็กครับ =[]=

ยังดีที่ร่างเล็กไม่ได้ว่าอะไรเพียงแต่ส่งรอยยิ้มมาให้

“ ว่าแต่ คุณเทวดาชื่ออะไรหรอคะ ” ส่งสายตาหื่นๆไปทางคนน่ารักในอ้อมกอด

“ ผมหรอ ควอน จียงครับ แต่ป๊ะป๊า บนสวรรค์ชอบเรียกผมว่า จี เฉยๆ ” เทวดาน้อยตอบตามจริงโดยไม่ปิดบัง

โฮกกกกกกกกกกกกกกก มันจะน่ารักไปไหนวะไอ้คุณเทวดา จับปล้ำตอนนี้เลยได้มั้ย

(มึงเป็นผู้หญิงนะ นังเทมป์ )

“ อืม จีนะ งั้นจี เรื่องแรกที่ฉันจะขอคือ ฉันอยากได้คอลเลคชั่นกล้วยของฉันคืน!! ”

“ โอเค เรื่องจิ๊บๆ ออกไปก่อนนะเดี๋ยวผมจะเอาคืนมาให้เดี๋ยวนี้ ” เทมโปเรลล่าจึงคลายอ้อมกอดอย่างเสียดาย

“ โอม มะลึกกึ๋ยกึย ยำแซ่บ โออิชิ ฮาจิบัง ยาโยอิ ฟูจิ ชาบูๆ เพี้ยง!! ” เทมโปเรลล่ายืนมองเทวดาจียงร่ายเวทด้วยภาษาที่เขาก็ไม่เข้าใจ อยู่ข้างๆ

ทันใดนั้นก็เกิดกลุ่มควันสีขาวขึ้น พริบตาเดียวพอควันจางหาย  คอลเลคชั่นกล้วยต่างๆของเทมโปเรลล่าก็ปรากฏขึ้น!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

“ ทำได้ยังไงสุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด” พอเห็นของๆตัวเองกลับมาก็วิ่งเข้าไปโผกอดบรรดาของเหล่านั้น หยิบชิ้นนั้นชิ้นนี้ขึ้นมาดู

“ เป็นยังไงบ้างครับ’ จียงเห็นเทมโปเรลล่าดีใจก็พลอยดีใจไปด้วย

“ อืม ที่สุดเลย ขอบคุณมากค๊า เทวดาจีผู้น่าร๊ากกก ’วิ่งเข้าไปลวนลามเทวดาผู้ใส่ซื่ออีกครั้ง

“ อยากได้อะไรอีกมั้ยครับ ” เทวดาน้อยถามต่อ

เทมโปเรลล่ารีบส่ายหน้าทันที

“ไม่อยากได้แล้วละ “

เทวดาจียงเอียงคอทำหน้าสงสัย ได้น่ารักที่สุดเท่าที่เทมโปเรลล่าคิดว่าชาตินี้ตูเป็นผู้หญิงตูยังสามารถทำหน้าได้น่ารักขนาดนี้มั้ยเนี้ย

(ขอตอบแทน ไม่มีทางวะ =__=)

“ อืม แต่ตอนนี้อยากตอบแทนพ่อเทวดาน้อยมากกว่า “ เทวดาจียงพอได้ยินก็ตาลุกวาวด้วยความตื่นเต้น แต่ถ้าสังเกตดีๆจะเห็นว่าเทมโปเรลล่ายิ้มได้ชั่วร้ายแค่ไหนตอนนี้

“ งั้น นายนอนลงบนเตียงนะ แล้วไม่ต้องทำอะไรปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง โอเคมั้ย ” แม้จะสงสัยว่าเทมโปเรลล่าจะทำอะไรแต่ก็ไม่ถือสาหาความอะไร พยักหน้ารับพร้อมกับยิ้มพิมพ์ใจอีกรอบ

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก น่ารักเป็นบ้า

ใจเย็นนังเทมโปเรลล่า อีกนิดๆๆ ค่อยๆเป็ยค่อยๆไป อย่าพึ่งๆ

“งั้นขอไปปิดไฟก่อนนะ “ ไม่พูดเปล่า เทมโปเรลล่าก็เอื้อมมือไปปิดไฟทันที

“ ทำไมต้องปิดไฟด้วยหรอ” แสงจันทร์ที่สาดส่องยังพอทำให้เห็นโครงหน้าน่ารักๆที่เอียงคอสงสัยถาม

พรวดดดดดดดดดดด เลือดเกาดำจะไหล ขนาดปิดไฟยังต้านทานพลังน่ารักไม่ไหวแบบนี้

ฆ่าตูให้ตายดีกว่า!!!

“ เดี๋ยวนายก็รู้เองแหละ “ เอาลิ้นเลียที่ริมฝีปาก มองอาหารอันโอชะข้างหน้า แพล่บๆ

จะหม่ำล๊าน๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

.
.
.
.
.
.

โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 ตั้งแต่เกิดมา ผม เอ้ย! ฉันพึ่งเคยกินของที่อร่อยกว่ากล้วยก็วันนี้แหละวะ !!

สุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ค่ำคืนนั้ นเทมโปเรลล่าก็ได้ตระหนักดีเลยว่ามีอาหารที่อร่อยกว่าสิ่งที่เขาชอบซะอีก

หลายวันต่อมา ไม่มีวี่แววการกลับมาของแม่เลี้ยงและลูกสาวทั้งสองของเขา วันหนึ่งตอนที่เทมโปเรลล่ากำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ (พึ่งรู้ว่าก็อ่านอย่างอื่นได้นอกจากหนังสือผสมพันธุ์สัตว์ -_-‘)

ก็เห็นข่าวพาดหน้าหนึ่งว่า พิธีอภิเษกสมรสของเจ้าชายและเจ้าหญิงแดซองกับเจ้าหญิงซึงรีในวันนี้ โดยมีประชาชนทั้งประเทศเป็นสักขีพยาน เทมโปเรลล่าถึงกับตกใจ แต่ก็แอบอึ้งที่สองสาว ? มัดใจเจ้าชายได้ แต่ก็ฮ่าก๊ากกกกกกกกกกกก เมื่อตอนที่เหลือบไปเห็นหน้าเจ้าชายที่เตี้ยเท่าเข่าของทั้งสอง ใบหน้ามีหนวดรกรุงรังเดินจูงมือทั้งสองคนละข้าง สีหน้าของสองคนนั่นก็เหมือนกับร้องไห้ไปทุกที

โห ยังกล้าเรียก ว่ามนุษย์หรอนั่น  ฮ่าๆ ไอ้เราก็ว่าหายไปไหนกันไม่ส่งข่าวมาเลย เออดี ชั่งเถอะ ก็ขอให้มีความสุขแล้วกัน

อ่ะ ทุกคนคงสงสัย ว่าตอนนี้ฉันกับเทวดาจียงไปถึงขั้นไหน หึหึ

เรื่องอะไรจะบอก แบร่ๆ

อ่ะ แค่นี้ต้องงอน

บ่ะ บอกก็ได้

.

.

.

.

.

ก็อยู่ข้างๆฉันนี่ไง

ฮ่าๆๆ

นับตั้งแต่วันนั้น เทวดาประจำกายของฉันถึงจะยังหายตัวแวบๆบ้าง แต่ก็ปรากฏกายหาฉันทุกวัน ตอนกลางคืน หึหึ เราก็นอนด้วยกัน โดยออกกำลังทุกคืนเหมือนเดิม

ทำไมฉันถึงเรียกแบบนั้นหรอ

ก็...................

วันนั้น เทวดาน้อยถามฉันว่า คืนนั้นที่เราทำคืออะไรหรอ

ฉันก็ตอบไปว่า ฝึกเล่นมวยปล้ำ

.

.

.

.
.
.

สิ้นคิด!!!

.

.

ก็คนมันคิดไม่ออกนี่หว่า T[ ]T

แต่ใครจะไปรู้ดูเหมือน เทวดาน้อยสุดที่รักของฉันจะเชื่อเข้าเต็มปล้ำยอม แถมบอกยอมเป็นคู่ซ้อมให้ด้วย

ฮ่าๆ เสร็จละงานนี้

Fin

แถมมมมมม

“ นี่ คุณเทวดาที่รัก ต่อไปนี้อย่าขึ้นไปขี่บนคออีกได้มั้ยอ่า มันปวดคอ ”

“ ทำไมอ่า ตัวเธอสูงวิวดี ผมชอบ ”

“ โฮกกก คอฉันจะเคล็ดอยู่แล้วอ่า ”

“ ก็ผมชอบอ่ะ ฮือๆ ”

“ อ่ะๆ อย่าร้องๆๆๆ โอเคๆ ขี่ก็ขี่ แต่ตอนขี่ช่วยปรากฏกายหน่อยได้มั้ย อย่างน้อยให้ฉันรู้ว่าที่หนักบริเวณคอนี่เป็นเพราะนาย ”

“ อืมได้สิ ” ยิ้มหวาน

โฮกกกกกกกกกกกกก นี่ตูต้องทนต่อไปหรอฟระเนี้ย

 ไม่รักกันไม่ยอมเมื่อยคอนะเนี้ยยยยย

ToT

จบด้วยประการละฉะนี้แล

Ps. ออนนี่น้องจีคะ จบดีพอมั้ยคะ?

Pss.น้องสาวชเวคะฟิคเรื่องนี้สกปรกเหมือนคนแต่งมั้ยคะ ?

Psss. คนอ่านที่เผลอหลุดเข้ามา ตาลขอโต๊ดดดดด อารมณ์มันพาไป!~

ว่าแล้ววิ่งหนีด้วยความเร็วแสงงงง ฟิ้ว ว ว ว วว  ววว

" รัก ควอน จียงว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย "

ขอแปะคู่นี้ก่อนไปไม่ไหวจะทนจริงๆ ฮ่าๆๆๆๆๆ ร๊ากกกก เทมจี 

(แต่แอบจีรี ก๊ากกกกกกกกกก)